Laat voor het eten

Fietstochten en fietsreizen

Overland naar Nepal | Hoofdstuk 5: De Oriënt

Zonsopkomst boven Epirus, fietsen in Griekenland

Toen nu de vroeggeboren rozevingerige dageraad verscheen, toen dan voer het schip door de wateren van Hellas. En de stuurman loeide de hoorn en het zinderende land verscheen aan de horizon, waar de reizigers weldra zouden oplossen in het bruine land onder het gloeiende oog van de dag.

Onze Odyssee, vrij naar Homeros.

Kamperen op camping Drepanos, Igoumenitsa, fietsen in Griekenland

Camping Drepanos. De Volkskrant brengt ons het nieuws van thuis.

Aphrodite, Iphigeneia, Agamemnon
Terwijl de nacht een zwarte deken over de zee legt vaart de Ionian Bridge naar Igoumenitsa. Met 32 km/uur zegt m’n GPS, hemelsbreed 231 kilometer van Brindisi. We slapen kort maar redelijk goed op de vloerbedekking in de lounge. Als de geluiden van voetstappen om ons heen weer beginnen gaan we naar het dek, waar de temperatuur aangenaam is. De bergen van Noord-Griekenland maken zich los van de horizon, de zon komt op. Fietsen door de bergen, in de gloeiende Griekse junizon, ik word niet helemaal rustig van het idee. Voor het eerst naar Griekenland gaan is een vreemde gewaarwording. Ik weet redelijk wat van het oude Griekenland, niet alleen door m’n archeologie-tik, maar ook omdat ik Grieks als eindexamenvak had. Als een van de zeven van ons hele VWO-jaar. Odysseus en de Trojaanse oorlog (en natuurlijk meneer Schliemann die in West-Turkije Troje blootlegde, naar eigen zeggen met Homeros’ Ilias in de hand), de helden uit de sagen waarvan het mij nooit duidelijk werd waar het mens-zijn ophield en de goddelijke status begon. Athene, waar de democratie werd uitgevonden. Prachtige namen. Aphrodite, Iphigeneia, Agamemnon. M’n studie wijsbegeerte (filosofie) helpt ook mee. Plato en Aristoteles, de ideële wereld versus de zintuiglijke wereld. Is de wereld er, of maken we die van wat er via onze ogen en oren binnenkomt? Scheppen we zelf orde in de zintuiglijke informatie, of zijn er absolute feiten en ideeën? Ik kan de taal lezen en wat woorden begrijpen. Maar van Griekenland anno nu weet ik niets. Ik ken alleen het stereotype van de lokale Griek, waar de Apollo-schotel net zo weinig met Griekenland te maken heeft als de Nederlandse Fu yong hai met China. Blauw-met-witte kerkjes met de zee op de achtergrond, net zo weinig kenmerkend voor heel Griekenland als de molens van Kinderdijk voor het grootste deel van Nederland. Eilanden, zee, warmte, cocktails, zon, brak op het strand liggen, mooie mannen met woest borsthaar en een achternaam die op ‘-os’ eindigt. Ik realiseer me dat ik geen idee heb van wat ik ga tegenkomen. Behalve dan dat ik ‘hitte’ waarschijnlijk opnieuw ga definiëren.

De haven van Igoumenitsa

De haven van Igoumenitsa

Niet Westers
Om 7 uur ‘s ochtends Griekse tijd legt de boot aan. We bedanken onze landgenoten in de camper voor de geweldige bewaakservice en rijden de kade op. Nieuw land. Nieuw geld. Pinnen. Ik ga even te snel voor Elsbeth en heb m’n pinpas al in de automaat zitten als we nog aan het bedenken zijn wat het optimum is tussen niet te veel bij je hebben (riskant) en niet te vaak pinnen (kosten). Elsbeth is pissed, ik een beetje hyper, we zijn allebei moe. Ik ken mezelf en zeg sorry, de drachmen uit de muur verdelen we over onze moneybelts. De lucht is vochtig, de zon al warm, drukkend achter dunne wolken. Igoumenitsa (Ηγουμενίτσα) is een klassieke reizigers hot-spot, met overal drankwinkels en bureautjes voor tickets en het wisselen van geld. Geen scooters, maar oude brommers. Mooie mannen, vrouwen met donker haar. Andere bomen. Half-Turkse muziek en een kabbelende taal die niet Westers lijkt. We zijn hier echt verder weg dan in Italië. Camping Drepanos is waar de Lonely Planet zei dat hij zou zijn, op een smalle landtong (δρεπάνος betekent ‘zeis’) die de baai van Igoumenitsa in steekt, zo’n 7 kilometer van de haven. Onderweg kijkt een witte koereiger ons aan. De camping is open en goedkoop. De campingbaas, die op John Goodman lijkt, geeft ons korting vanwege het laagseizoen. We kunnen gaan staan waar we willen. We zetten traag ons kamp op en lenen twee plastic stoelen. De plek voelt meteen goed, als het basiskamp waar onze Griekse expeditie zal gaan starten.

Clichés
We slapen onder de eucalyptusbomen en zwemmen even in zee. Met lege fietsen terug naar Igoumenitsa, inkopen doen. De supermarkt is een ander verhaal dan we in Italië gewend zijn. Duurder en met voornamelijk verpakte producten en non-food – schoonmaakmiddelen en drogist-dingen voor boven en onder. Voor vers eten (groente, fruit, brood) moeten we naar groenteboer en bakker. Dat heeft wel iets, al hadden we het in de warmte en met moeë benen niet erg gevonden als het een one stop boodschappensessie was geweest. We gaan voor de clichés, de lege fietstas raakt gevuld met olijven zo groot als kievitseieren, tzatziki, feta, ouzo en retsina. In een boekwinkel kopen we de dikke zaterdageditie van de Volkskrant, 5 juni 1999, een waar feest. Drie dagen oud, maar ook het nieuws van drie weken geleden was nieuw voor ons geweest. De avond valt. In de haven gaan lichtjes aan, de eucalyptusbladeren ritselen, de warmte vertrekt en laat ons achter in de stille schemer van de bijna lege camping. We gieten een beetje ouzo in onze laplandmokken. De smaak is intens. We slapen 10 uur achter elkaar.

(wordt binnenkort vervolgd)

Geef een reactie

Velden met een * zijn verplicht. Geen nood: je e-mailadres wordt niet gepubliceerd en is niet zichtbaar voor anderen.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.