Laat voor het eten

Fietsverhalen en fietsinformatie

6 augustus 2020
door Piet
Geen reacties

Relatiecrisis

Op vakantie in Frankrijk rollen mijn ligfiets en ik in een zware relatiecrisis. Trouble in paradise. Ik heb het allemaal opgeschreven om het een plekje te geven. De pagina ‘Mijn ligfiets‘ heb ik van een nieuw hoofdstuk voorzien: Na de wittebroodsweken.

30 juli 2020
door Piet
Geen reacties

Gedoe, Google en Gevonden

Julierpas (2284 meter, rode pijl) tussen Zwitserland (links) en Italië (rechts). De groene lijn is mijn eigen plan B route tussen Thusis en Chiavenna (beide niet op dit kaartje).

In de zomermaanden kun je van mij geen grote tochten verwachten. Die bewaar ik voor het voor- en najaar. Maar zittend op een fijne plek ergens in het dal van de Franse Drôme, zo’n 125 kilometer zuid van Lyon, ben ik wel volop bezig met de voorbereiding voor zo’n grote tocht, die naar Rome, volgend jaar april. Lees verder →

1 juli 2020
door Piet
Geen reacties

Het plan is gemaakt

 

Op het fietspad langs de Randmeren, voorbij Zeewolde.

Afgelopen week wist ik niet wat me overkwam. Al een paar jaar vul ik deze pagina’s met verhalen en andere dingen over fietsen, en krijg een enkele reactie. Ik schrijf een pagina over m’n eerste ervaringen op de ligfiets en ik krijg reacties van acht verschillende lezers. ‘Welkom bij de club’ is steeds het thema, een warm bad. Dankjewel iedereen! Afgelopen week fietste ik voor het eerst met bagage op de ligger. Dat ging boven verwachting goed en gaf het laatste duwtje aan het definitief maken van het plan dat al een tijdje door m’n hoofd spookt. Volgend jaar april fiets ik, inshallah, van Amersfoort naar Rome. Lees verder →

13 juni 2020
door Piet
2 reacties

De ligger

Stel dat je deze pagina’s wel eens bezoekt. En stel dat je dacht ‘dat project L, hoe is het daarmee gegaan?’ En stel dan ook nog dat je, door de foto van Nijeveen en de letter ‘L’, wist wat ik aan het doen was. Dan zal dit bericht geen verrassing voor je zijn. Maar dat zijn wel heel veel stel-en, teveel. Dus ik zeg het maar gewoon: ik heb een ligfiets gekocht. Lees verder →

30 mei 2020
door Piet
Geen reacties

Naar de top

Een nieuwe spirit, zowel bij het schrijven als tijdens de tocht waar het over gaat. Op de fietstocht over de R1 naar Berlijn ben ik vertrokken van de camping bij Schierke en klim ik naar de top van Brocken. Nu hier te lezen. Na een begin in mineur brengen de hoogtemeters de spirit helemaal terug. Het is, achteraf bezien, een keerpunt tijdens de tocht. Het avontuur is begonnen. Werk in uitvoering, uiteraard, die dag en ook de R1 zou nog veel brengen. Tot nader!

2 mei 2020
door Piet
Geen reacties

Van Istanbul naar Pamukkale

Weg tussen Yenişehir en Inegöl.

Het verhaal van onze overland-tocht op weg naar Kathmandu gaat verder. Na bijna drie weken in İstanbul te zijn geweest rijden we verder door Turkije, terug het verkeer en de hitte in. Met de boot naar Yalova en dan door Anadolu (het Turkse binnenland). De warmte en de wegen maken het keihard werken, de mensen en het land maken het geweldig. Lees verder →

30 maart 2020
door Piet
Geen reacties

Kruispunt aan de Bosporus

Aya Sofia

Er is geen ontsnappen mogelijk aan de stroom virusberichten die werkelijk van alle kanten komen. En de hele dag door (tegen een flinke schep minder zou ik geen bezwaar hebben). Als je niet ziek bent geworden van zo’n stukje rondslingerend RNA, loop je de kans te verdrinken in de berichten-tsunami. Toch ben ik een van de bijna 17 miljoen Nederlanders die wellicht met van alles besmet is, maar niet met SARS-CoV-2. En die zich neerlegt bij een historische maatschappelijke retraite waarover we de eerste boeken, films en Netflix-series volgend jaar kunnen verwachten. Het is heel bijzonder, en treurig voor degenen voor wie dit verder gaat dan thuis werken en zelf je vaatwasser inbouwen (‘ellende komt in clusters’ zeiden we bij de brandweer. Vaatwasser is naar de eeuwige jachtvelden. Improvise, adapt, overcome). Voor hen blijf ik m’n denkbeeldige hoed afnemen. Lees verder →

18 maart 2020
door Piet
Geen reacties

Pak die kans

Mandarijneend, oever van de Ourthe bij Liège, tijdens m’n decembertocht in 2019.

Naarmate ik meer tochten fiets en er meer over schrijf, merk ik hoe gefascineerd ik ben door geschiedenis. Gebeurtenissen met een grote invloed op wat was en op wat werd. Die geschiedenis schrijven we nu, en ik kijk dan ook verwonderd naar een wereld waarin zo’n gebeurtenis zich afspeelt. Niet vroeger, maar nu. Naast me.

Onder druk komt de een tot bloei en krijgt de ander bruine bladeren. Onder druk zie je mensen van een andere kant. Die is niet altijd verheffend, getuige sommige lege schappen bij de AH en de consternatie op momenten dat de onzekerheid toeslaat over ‘ergens’ gelezen informatie. Ik zie ouders die hun kinderen binnenhouden zodat ze niet besmet worden, andere ouders die in een app-groep melden het zorgelijk te vinden dat er nog kinderen buiten met elkaar aan het spelen zijn. Mensen in mijn werkomgeving die RIVM-informatie niet vertrouwen en bij wie emotie hun rechte rug verzwakt. Ik weet dat het zo werkt, ik heb bij een aantal brandweerinzetten grote druk op mezelf en anderen meegemaakt, maar toch weet ik soms niet wat ik zie.

Van het weinige echt vervelende wat ik als hulpverlener en als ouder heb meegemaakt weet ik dat een paniekreactie van een ouder voor een kind veel traumatischer is dan de vervelende gebeurtenis zelf. Want als je vader of moeder het kwijtraakt, welk houvast blijft er dan nog over? De eerste blik van een kind als er iets ergs gebeurt, is naar de ouder. Want daaraan is af te meten hoe erg het werkelijk is. Die verantwoordelijkheid om rechtop te blijven staan hebben we als ouder en als medemens (die soms een in de nood geboren hulpverlener is), om je te realiseren wat een impulsieve reactie teweeg brengt voor degenen die niet van nature met stevige voeten op de grond staan.

De speech van Rutte heb ik niet gezien, maar ik begrijp en respecteer de strategie. Het lastige aan ‘gecontroleerd laten uitbranden en overslag voorkomen, want de brand is niet te blussen’ is niet de beslissing – de realiteit dicteert deze – maar om het de mensen te vertellen wiens huis het is. Of aan de bewoners van de panden ernaast. Bij een grote brand heeft de woordvoerder een net zo lastige klus als de brandweerman of -vrouw. Wat ik ermee doe is doseren. Dat is niet hetzelfde als negeren. Ik rol de tuinslang niet uit om ons huis nat te houden, want dat helpt niet en ik word er niet blij van – dus is het op geen enkele manier nuttig. Ik ga in m’n up fietsen, want daar word ik wel blij van en het houdt me veerkrachtig en gezond. Veel leuker dan het gesleep met slangen. Ik lees aan het begin en aan het einde van de dag de samenvatting op nos.nl, dat is het wel. Geen talkshows, alle exploderende app-groepen staan op ‘stil’ en geen perifere sensatiejournalistiek. Prikkelhygiëne heet dat, en het is weldadig.

Ik zie vooral wat mensen kunnen. Hoe mensen elkaar buiten, in winkels en op straat, helpen. Begrijpen wat er nodig is, sneller contact maken, sneller elkaar opzoeken. Er is geen handhaving nodig bij het sluiten van dingen. Dat is heel bijzonder, dat is simpelweg klasse. Ook dat is wat er gebeurt. We kunnen nu heel misschien iets begrijpen van wat mensen hebben meegemaakt die in veel grotere crises hebben geleefd, een crisis waarbij die van ons totaal verbleekt. In een oorlog, bij terreur, bij de angst voor represailles om hun geloof of geaardheid. Daarbij verschrompelt mijn eigen ongemak, dat niet eens zo groot is. Voor die mensen buig ik nu des te meer mijn hoofd.

We kunnen er iets van maken en er iets van leren. Als mens en als samenleving. We kunnen er groter van worden, van groeien en misschien zelfs van gaan bloeien. In deze geschiedenis die we aan het schrijven zijn. Het enige dat daarvoor nodig is, is om die kans te pakken.

Take care.

24 februari 2020
door Piet
Geen reacties

‘De bagagefiets’ 2.0

Bagagefietsen! Brug bij Sost, Karakoram Highway (KKH), Pakistan.

Ik wilde even iets anders dan het verhaal naar Berlijn – waarvan het mooiste stuk nog komt, geen nood. Daarom heb ik een concepttekst (die er al was) aangepast en gepubliceerd: de keuze van je fiets. Er stond al een pagina ‘De bagagefiets’, maar die was niet geweldig en miste een heel stuk dat ik al geschreven had, maar nog niet had gepubliceerd. Dus vanaf heden: ‘De bagagefiets‘ versie 2.0.