Laat voor het eten

Fietsverhalen en fietsinformatie

30 maart 2020
door Piet
Geen reacties

Kruispunt aan de Bosporus

Er is geen ontsnappen mogelijk aan de stroom virusberichten die werkelijk van alle kanten komen. En de hele dag door (tegen een flinke schep minder zou ik geen bezwaar hebben). Als je niet ziek bent geworden van zo’n stukje rondslingerend RNA, loop je de kans te verdrinken in de berichten-tsunami. Toch ben ik een van de bijna 17 miljoen Nederlanders die wellicht met van alles besmet is, maar niet met SARS-CoV-2. En die zich neerlegt bij een historische maatschappelijke retraite waarover we de eerste boeken, films en Netflix-series volgend jaar kunnen verwachten. Het is heel bijzonder, en treurig voor degenen voor wie dit verder gaat dan thuis werken en zelf je vaatwasser inbouwen (‘ellende komt in clusters’ zeiden we bij de brandweer. Vaatwasser is naar de eeuwige jachtvelden. Improvise, adapt, overcome). Voor hen blijf ik m’n denkbeeldige hoed afnemen. Lees verder →

18 maart 2020
door Piet
Geen reacties

Pak die kans

Mandarijneend, oever van de Ourthe bij Liège, tijdens m’n decembertocht in 2019.

Naarmate ik meer tochten fiets en er meer over schrijf, merk ik hoe gefascineerd ik ben door geschiedenis. Gebeurtenissen met een grote invloed op wat was en op wat werd. Die geschiedenis schrijven we nu, en ik kijk dan ook verwonderd naar een wereld waarin zo’n gebeurtenis zich afspeelt. Niet vroeger, maar nu. Naast me.

Onder druk komt de een tot bloei en krijgt de ander bruine bladeren. Onder druk zie je mensen van een andere kant. Die is niet altijd verheffend, getuige sommige lege schappen bij de AH en de consternatie op momenten dat de onzekerheid toeslaat over ‘ergens’ gelezen informatie. Ik zie ouders die hun kinderen binnenhouden zodat ze niet besmet worden, andere ouders die in een app-groep melden het zorgelijk te vinden dat er nog kinderen buiten met elkaar aan het spelen zijn. Mensen in mijn werkomgeving die RIVM-informatie niet vertrouwen en bij wie emotie hun rechte rug verzwakt. Ik weet dat het zo werkt, ik heb bij een aantal brandweerinzetten grote druk op mezelf en anderen meegemaakt, maar toch weet ik soms niet wat ik zie.

Van het weinige echt vervelende wat ik als hulpverlener en als ouder heb meegemaakt weet ik dat een paniekreactie van een ouder voor een kind veel traumatischer is dan de vervelende gebeurtenis zelf. Want als je vader of moeder het kwijtraakt, welk houvast blijft er dan nog over? De eerste blik van een kind als er iets ergs gebeurt, is naar de ouder. Want daaraan is af te meten hoe erg het werkelijk is. Die verantwoordelijkheid om rechtop te blijven staan hebben we als ouder en als medemens (die soms een in de nood geboren hulpverlener is), om je te realiseren wat een impulsieve reactie teweeg brengt voor degenen die niet van nature met stevige voeten op de grond staan.

De speech van Rutte heb ik niet gezien, maar ik begrijp en respecteer de strategie. Het lastige aan ‘gecontroleerd laten uitbranden en overslag voorkomen, want de brand is niet te blussen’ is niet de beslissing – de realiteit dicteert deze – maar om het de mensen te vertellen wiens huis het is. Of aan de bewoners van de panden ernaast. Bij een grote brand heeft de woordvoerder een net zo lastige klus als de brandweerman of -vrouw. Wat ik ermee doe is doseren. Dat is niet hetzelfde als negeren. Ik rol de tuinslang niet uit om ons huis nat te houden, want dat helpt niet en ik word er niet blij van – dus is het op geen enkele manier nuttig. Ik ga in m’n up fietsen, want daar word ik wel blij van en het houdt me veerkrachtig en gezond. Veel leuker dan het gesleep met slangen. Ik lees aan het begin en aan het einde van de dag de samenvatting op nos.nl, dat is het wel. Geen talkshows, alle exploderende app-groepen staan op ‘stil’ en geen perifere sensatiejournalistiek. Prikkelhygiëne heet dat, en het is weldadig.

Ik zie vooral wat mensen kunnen. Hoe mensen elkaar buiten, in winkels en op straat, helpen. Begrijpen wat er nodig is, sneller contact maken, sneller elkaar opzoeken. Er is geen handhaving nodig bij het sluiten van dingen. Dat is heel bijzonder, dat is simpelweg klasse. Ook dat is wat er gebeurt. We kunnen nu heel misschien iets begrijpen van wat mensen hebben meegemaakt die in veel grotere crises hebben geleefd, een crisis waarbij die van ons totaal verbleekt. In een oorlog, bij terreur, bij de angst voor represailles om hun geloof of geaardheid. Daarbij verschrompelt mijn eigen ongemak, dat niet eens zo groot is. Voor die mensen buig ik nu des te meer mijn hoofd.

We kunnen er iets van maken en er iets van leren. Als mens en als samenleving. We kunnen er groter van worden, van groeien en misschien zelfs van gaan bloeien. In deze geschiedenis die we aan het schrijven zijn. Het enige dat daarvoor nodig is, is om die kans te pakken.

Take care.

24 februari 2020
door Piet
Geen reacties

‘De bagagefiets’ 2.0

Bagagefietsen! Brug bij Sost, Karakoram Highway (KKH), Pakistan.

Ik wilde even iets anders dan het verhaal naar Berlijn – waarvan het mooiste stuk nog komt, geen nood. Daarom heb ik een concepttekst (die er al was) aangepast en gepubliceerd: de keuze van je fiets. Er stond al een pagina ‘De bagagefiets’, maar die was niet geweldig en miste een heel stuk dat ik al geschreven had, maar nog niet had gepubliceerd. Dus vanaf heden: ‘De bagagefiets‘ versie 2.0.

21 februari 2020
door Piet
Geen reacties

Heel veel tinten grijs

Langs de Weser.

Het verhaal van m’n fietstocht naar Berlijn, afgelopen oktober, gaat verder en verder naar de stad aan de Spree. Dag 5, van Nieheim naar Bad Gandersheim, staat er nu op. Ik ben gestopt bij het glas Weizen, maar er komt dit weekend nog een klein staartje. Terwijl ik het schreef dacht ik ‘dat ik het ondertussen niet ontzettend zat was, alle regen en grijze luchten’. Lees verder →

16 februari 2020
door Piet
Geen reacties

Johan, Reinbert en hun verhaal

Reinbert de Leeuw en de Matthäus Passion, TivoliVredenburg, 30 maart 2019. Ik prees me gelukkig dat ik op tijd was om twee plaatsen te reserveren. Ik prijs me nu gelukkig dat ik De Leeuw en zijn werk een keer echt gezien heb.

Eergisteren overleed Reinbert de Leeuw. Dirigent, pianist, componist. Een muziekman, altijd en allesomvattend. Ik zou hem nooit gekend hebben als ik jaren geleden niet in een VPRO-documentaire was gevallen waarin De Leeuw werd gevolgd bij de aanloop naar het uitvoeren van de Matthäus Passion in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. De Matthäus missie van Reinbert de Leeuw. Dat De Leeuw die ooit zou dirigeren was helemaal niet vanzelfsprekend. Gezien zijn staat van dienst – hedendaagse, soms experimentele muziek – was dat zelfs onwaarschijnlijk. Totdat Holland Baroque hem vroeg om ‘de Matthäus’ met hen uit te voeren, samen met het Nederlands Kamerkoor. Waarom? Omdat Reinbert de Leeuw net zo eigenzinnig was als dat orkest. Omdat ze wisten dat De Leeuw bij zijn interpretatie van Bach’s drie uur durende stuk over het lijdensverhaal van Jezus niet gehinderd zou worden door de traditie die daar in Nederland omheen hangt. Bach was niet nieuw voor hem, maar dit grote werk dirigeren wel. De Leeuw zou zijn eigen weg gaan, met alleen de noten van Johan en zijn eigen vakmanschap als leidraad. Lees verder →

7 februari 2020
door Piet
Geen reacties

Avontuur op dag vier

Tussen Berlebeck en Holzhausen-Externsteine.

Dat wat ik vorige week schreef, dat het in dit tempo juli zou worden voordat ik het verhaal naar Berlijn af heb, was verhelderend. Ik heb daar maar meteen iets mee gedaan. Vanavond heb ik dag vier van die tocht afgerond en gepubliceerd. Een dag waarin de tocht begint te leven, waarin hij reliëf krijgt, zowel letterlijk als figuurlijk. Dat duurde even. De dagen ervóór waren fiets- en belevenswaardig, maar ook tam. Een landschap hoeft niet spectaculair te zijn om het naar m’n zin te hebben, maar na meer dan driehonderd kilometer voortkabbelen begon ik erg te verlangen naar meer. Een tocht van deze lengte moet niet als een zondagmiddagrit gaan voelen. Op dag vier is dat niet gebeurd.

Nog een dag, dag vijf, en dan ben ik in de Harz. Daar ga ik iets nieuws doen, dat ga je snel genoeg lezen. Tot volgende week! En let ondertussen op de krokussen, de merels ‘s ochtends en het bos dat weer geuren krijgt…

31 januari 2020
door Piet
Geen reacties

Van Darfeld naar Gütersloh

Voormalige vliegbasis Soesterberg, eind januari.

Al houd ik van het najaar en van de winter, januari begint aan me te knagen. Ik heb er genoeg van. De winter is nat dit jaar, net zo nat als het afgelopen najaar. Zoals ik ondervond op m’n tocht naar Berlijn in oktober. Vanavond schreef ik de laatste regels van het verhaal over dag 3 van die tocht: van Darfeld naar Gütersloh. Nu te lezen. Ik zal eerlijk zijn: ik ben er nog niet over uit of dit de manier is. Als ik zo doorga, is het hele verhaal tegen de zomer klaar, en liggen er inmiddels nog zeker drie tochten om beschreven te worden. Maar ik vertel graag, wat me bezighoudt, wat me raakt en wat me overkomt. Ik ben er nog niet uit. Lees verder →

30 december 2019
door Piet
Geen reacties

Er gebeurt genoeg

Op dag 2 van m’n Ardennen-driedaagse loopt de route langs de Roannay, die verderop in de Amblève stroomt.

Terwijl The end van The Doors het huis vult en de Top 2000 daarna verder aftelt, op de een-na-laatste dag van het jaar, maak ik alsnog een decemberbericht. Er is genoeg gebeurd, en er gebeurt genoeg. Vanavond heb ik dag 2 van m’n tocht naar Berlijn afgerond. Na ontelbare revisies. Om goed te kunnen schrijven moet ik weer op die fiets zitten, op weg naar het doel van die dag. Een verhaal moet een echt verhaal zijn, anders zit ik ieders tijd te verdoen. Ieder woord dat onecht of cliché is moet er vroeg of laat uit. Alleen in de echtheid van een beleving kan ik overbrengen wat zo geweldig is aan fietsen. Als er geen geluk groter is, als er geen tegenslag groter is, moet dat er staan. Dag 2 was geen dag van grote verschillen, het was een dag waarop alles klopte. Lees verder →

4 november 2019
door Piet
Geen reacties

Een ware herfsttocht

Ochtendlicht, op weg naar de Harz

Ochtendlicht, op weg naar de Harz

Gisteren is het een week geleden dat ik op station Amersfoort uit de trein stapte, dezelfde trein als waar ik 5 uur en 52 minuten eerder op Berlin Hauptbahnhof instapte. Ik ben terug van mijn tocht naar Berlijn. En heb met de dag meer heimwee. Het was een tocht die als een reis voelde, en die zich gedroeg als de herfst zelf. Lees verder →