Laat voor het eten

Fietstochten en fietsreizen

Overland naar Nepal | De aanloop

Foto boven: Oezbekistan, op weg naar Tashkent. Bruin, met onweer op de hielen.

Dit verhaal begint in het najaar van 1997, als ik aan een goede vriend van mij vraag “Henry, weet jij nog een leuke vrouw voor mij?” “Jazeker, en die komt komende woensdag bij ons eten en dia’s over fietsen in Turkije bekijken. Moet jij ook maar komen, kun je meteen kennis maken.” Dat ging niet gebeuren. Een grap was leuk, maar ik liet me niet koppelen.
Het ging wel gebeuren.

Zo begon het. Twee mensen, een vrouw en een man, die elkaar ontmoetten op een dia-avondje van een wederzijdse vriend. Ze waren beiden niet op zoek naar een relatie, geen zin in gedoe zeiden ze. Maar ze wilden beiden fietsen, wisten ze. Na die avond gingen ze elkaar weer zien, ontdekten ze. De volgende keer dat ze elkaar zagen, fietsend langs het Valleikanaal, praatten en praatten ze en spraken ze met elkaar af dat ze samen een lange fietsreis gingen voorbereiden. Ze zouden hem samen gaan maken en wel zien hoe het met elkaar zou gaan.

Er waren eens twee mensen die elkaar vonden, die fietsend en reizend met elkaar vergroeiden. Ze gingen weg en kwamen bijna twee jaar later weer terug.
Dit is ons verhaal.

Geef een reactie

Velden met een * zijn verplicht. Geen nood: je e-mailadres wordt niet gepubliceerd en is niet zichtbaar voor anderen.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.